Pierwsze minuty życia dziecka mogą zadecydować o tym, jak szybko rozpocznie się leczenie jednej z najczęstszych wad wrodzonych układu ruchu - dotyka około 1–2 dzieci na tysiąc urodzeń. Dlatego Fundacja im. Ignacego Ponsetiego ruszyła z ankietą skierowaną do położnych, bo to właśnie one jako pierwsze mają kontakt z noworodkiem po porodzie. Sprawdzenie wiedzy i wskazanie potrzeb edukacyjnych personelowi medycznemu pomoże w przygotowaniu materiałów szkoleniowych, które ułatwią wczesne rozpoznanie wady i szybkie skierowanie dziecka do specjalistycznego leczenia. Badanie przygotowane przez fundację jest krótkie – jego wypełnienie zajmuje około pięciu minut. Ma ono odpowiedzieć na kilka kluczowych pytań: jakie informacje o tej wadzie są najbardziej potrzebne w codziennej praktyce położnych, w jaki sposób można lepiej wspierać personel medyczny i jakie działania edukacyjne warto rozwijać w przyszłości. Jak wskazuje fundacja, z relacji rodziców wynika, że w środowisku medycznym wciąż zdarzają się sytuacje, gdy młodzi rodzice nie otrzymują wystarczających informacji o tym, gdzie szukać pomocy i jak wygląda leczenie dziecka z taką deformacją stopy.

Czym jest stopa końsko-szpotawa?

Stopa końsko-szpotawa to wrodzona deformacja stopy polegająca na jej charakterystycznym ustawieniu – stopa jest skierowana w dół i do środka, a jej budowa utrudnia prawidłowe oparcie na podłożu. Wada wynika ze złożonych zaburzeń w obrębie kości, mięśni i ścięgien stopy. W połowie przypadków zmiany dotyczą obu stóp, a wada częściej diagnozowana jest u chłopców. Choć deformacja nie powoduje bólu u noworodka, nieleczona może prowadzić do problemów z chodzeniem i niepełnosprawności. Dlatego tak duże znaczenie ma szybkie rozpoznanie i rozpoczęcie terapii.

Współczesna medycyna dysponuje już skuteczną metodą leczenia tej wady – tzw. metodą Ponsetiego. Terapia polega na stopniowej korekcji ustawienia stopy przy pomocy serii opatrunków gipsowych, a później utrzymaniu efektu za pomocą specjalnej szyny ortopedycznej. Dlatego tak ważny jest czas - jeżeli leczenie rozpocznie się odpowiednio wcześnie – najlepiej w pierwszych tygodniach życia – w zdecydowanej większości przypadków wszystko wróci wtedy do normy i nie będzie konieczna operacja, ale ogromną rolę odgrywa szybkie skierowanie dziecka do ośrodka zajmującego się leczeniem tej deformacji.

Czytaj także:

Co 20. niemowlę doświadcza przemocy ze strony opiekuna

Pierwsze miesiące w ciemności, a mózg i tak nadrabia zaległości