Daraxonrasib, sprzedawany pod nazwą Rasonque, został zatwierdzony dla dorosłych z przerzutowym gruczolakorakiem trzustki, którzy otrzymali wcześniej co najmniej jedną terapię systemową. Lek może być też stosowany u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do wielolekowej chemioterapii.

Preparat opracowany przez Revolution Medicines przyjmuje się w tabletce raz dziennie. Blokuje on aktywne białka z rodziny RAS, które napędzają wzrost większości gruczolakoraków trzustki. Co istotne, wskazanie FDA nie zostało ograniczone do jednej konkretnej mutacji RAS.

Przeżycie dłuższe o ponad pół roku

Podstawą decyzji były wyniki badania RASolute 302 z udziałem 500 pacjentów, u których choroba postępowała po jednej wcześniejszej linii leczenia. Uczestnicy otrzymywali daraxonrasib albo chemioterapię wybraną przez lekarza.

Mediana przeżycia całkowitego wyniosła 13,2 miesiąca w grupie daraxonrasibu i 6,7 miesiąca w grupie chemioterapii. Ryzyko zgonu było niższe o 60 proc. Mediana czasu do progresji choroby wyniosła odpowiednio 7,2 i 3,6 miesiąca, a odpowiedź na leczenie uzyskano u 30 proc. oraz 11 proc. pacjentów.

Najczęściej zgłaszano wysypkę, biegunkę, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, nudności, zmęczenie, wymioty, ból brzucha i spadek apetytu. W dokumentacji znalazły się również ostrzeżenia dotyczące m.in. perforacji przewodu pokarmowego i śródmiąższowej choroby płuc.

Jak obecnie leczy się raka trzustki?

W przerzutowym raku trzustki podstawą leczenia nadal jest chemioterapia. W pierwszej linii stosuje się przede wszystkim FOLFIRINOX lub jego zmodyfikowaną wersję, gemcytabinę z nab-paklitakselem oraz NALIRIFOX. Wybór zależy m.in. od stanu ogólnego pacjenta, chorób współistniejących i przewidywanej tolerancji leczenia.

NALIRIFOX łączy oksaliplatynę, fluorouracyl i leukoworynę z liposomalnym irynotekanem sprzedawanym pod nazwą Onivyde. Prawa do tego leku w UE posiada Servier. W badaniu NAPOLI 3 schemat ten wydłużył medianę przeżycia pacjentów wcześniej nieleczonych z powodu choroby przerzutowej do 11,1 miesiąca. W grupie otrzymującej gemcytabinę z nab-paklitakselem było to 9,2 miesiąca.

Onivyde ma zastosowanie również na późniejszym etapie. U pacjentów, których choroba postępuje po leczeniu opartym na gemcytabinie, może być podawany z fluorouracylem i leukoworyną.

Po niepowodzeniu pierwszej linii lekarze zwykle wybierają schemat zawierający inne cytostatyki niż te zastosowane wcześniej. U niewielkiej części chorych możliwe jest leczenie dopasowane do cech molekularnych nowotworu, np. olaparybem przy dziedzicznej mutacji BRCA1/2 albo lekami przeznaczonymi dla guzów z MSI-H, fuzją NTRK czy NRG1.

Daraxonrasib działa inaczej

Czym wyróżnia się daraxonrasib? Onivyde jest lekiem cytotoksycznym: hamuje podziały komórek nowotworowych i musi być podawany dożylnie w połączeniu z innymi cytostatykami. Daraxonrasib jest natomiast doustną terapią celowaną, która bezpośrednio blokuje aktywne białka RAS napędzające rozwój większości gruczolakoraków trzustki. Stosuje się go samodzielnie, raz dziennie.

Leki zajmują też różne miejsca w terapii. Onivyde może być częścią leczenia pierwszej linii oraz terapii po progresji na gemcytabinie. Daraxonrasib został zatwierdzony głównie dla pacjentów, którzy otrzymali już co najmniej jedną terapię systemową.

Europejska Agencja Leków (EMA) rozpoczęła przyspieszoną, etapową ocenę daraxonrasibu, ale nie wydała jeszcze pozwolenia na dopuszczenie go do obrotu. Nie ma także terminu zakończenia procedury.

Czytaj także:

Nowe terapie w onkologii. Przegląd lipcowych zmian

EMA przyspiesza ocenę nowego leku na raka trzustki